Slipstream Slotracing

We hebben zojuist door omstandigheden moeten besluiten dat de FIA GT32 wedstrijd, die voor a.s. zaterdag gepland stond, uitgesteld wordt tot een nieuw te bepalen datum.

Er zal daarom a.s. vrijdagavond ook geen training zijn.

Wij hopen zo spoedig mogelijk de nieuwe datum bekend te maken.

Popularity: 21% [?]

Het binnenplein

Toen we de oprijlaan indraaide doemde een prachtig en imposant oud gebouw op. We parkeerde de wagen op het binnenplein. Welke deur zou het zijn? De eerste de beste deur die we probeerden draaide krakend open en we liepen voorzichtig naar binnen. Voor ons doemde een gigantisch houten trappenhuis op. Zometeen komt Harry Potter ons welkom heten. We hoorden wat gedempte geluiden. Het kwam van boven. We liepen de eeuwenoude trappen op en opende voorzichtig de deur van waarachter het geluid vandaan kwam.

De trappen bewogen niet

“Ha die Rob, hartelijk welkom, leuk dat jullie de reis toch hebben durven maken.” Tja, we waren bij SlotRacers Leuven aangekomen.

‘s Ochtends om even voor zessen reden we weg, Vivianne, Sebastiaan en ikzelf, op naar Leuven voor de laatste HRS GT32 race van dit jaar. Ik weet dan Jan erg zijn best had gedaan om deze race te houden en we wilden ook de houten zes sporen-baan eens aan de tand voelen.

Onderweg liep de thermometer steeds verder omlaag. Thuis begonnen we met –5, maar onderweg haalden we –12 en in Leuven zelf was het –11 toen we aankwamen. De weg was goed berijdbaar en het sneeuwlandschap had toch ook wel wat.

De sleutelruimte

De ruimte die we betraden was de sleutelruimte, gelukkig lekker warm. Aan een zijde was een prachtig uitzicht op de besneeuwde omgeving. Op het balkon was de sneeuwlaag zo’n 15 cm dik. Op een paar pré-historische houten schoolbanken was ruimte voor de racekoffers gemaakt. Maar waar is de baan? Tja die ligt hierboven. Wij verder de trap op en ja hoor, achter weer zo’n echt houten deur was de ruimte met de, hoe toepasselijk, houten baan. Die zag er goed uit. Ietwat minder glad oppervlak dan bij ons, maar bochtencombinaties die heel veel plezier beloofden. Snel de spulletjes pakken en trainen. Chips, de regelaars passen niet, hier hebben ze een eurostekker aansluiting, maar gelukkig waren er voldoende verloopstekkers. Even onwennig de baan verkennen en ik moet zeggen, ik had al snel het ritme te pakken. Maar toen ik de locals zag rijden wist ik gelijk dat ik nog lang niet de grenzen verkend had.

Het uitzicht

Weer een etage lager aangekomen de wedstrijdmotor ingebouwd en de wedstrijdbanden gemonteerd. De wagentjes van ons kwamen zonder probleem door de keuring. Hierna heb ik nog even door het gebouw gezworven. Je kon de baan ook via een ander trappenhuis bereiken. Dan kwam je langs een soort kapel met pilaren en gebrandschilderde ramen. Het was duidelijk dat het niet meer als school gebruikt werd, maar naast de thuisplek voor SRL waren er atteliers te vinden en wordt de gymzaal door allerlei groepen gebruikt.

Er waren uiteindelijk achttien deelnemers, dus we hadden drie startgroepen van zes. Volgens mij zeven Hollanders en de rest uiteraard Belgen. Onder de Hollanders Marko en verder Tim,  Bob en volgens mij nog iemand van de club uit Swalmen. Van de Belgen uiteraard wat SRL-ers en van ‘t Otoclubje uit Diepenbeek. Een leuk en gezellig gemengd gezelschap, zo bij elkaar. Wij startten met z’n drieen in de tweede startgroep en hadden zes keer drie minuten voor de boeg. De wagen reageerde met de andere motor en de nieuwe P4 bandjes toch net weer even anders, maar ik kon al gauw wat tempo maken. Ik heb allang opgegeven om Sebastiaan te volgen en reed mijn eigen race. Vivianne reed ook haar eigen race. Na de drie startgroepen bleek Sebastiaan zesde, ikzelf gedeeld achtste en Vivianne was veertiende. Die meid begint het steeds beter te doen, ook op totaal nieuwe banen kan ze prima uit de voeten.

Even snel een foto tussen de stints

De tweede heat werd over zes keer vier minuten gereden. Vivianne startte in de eerste groep en werd door strak rijden tweede. Ikzelf moest in de tweede groep van start. Ik kon het tempo net niet volgen en moest een paar rondjes toegeven op de rest en eindigde als vijfde in de groep. Maar hoe langer ik op de baan reed hoe harder ik rondkwam. Had ik in de eerste heat nog rondjes van 7,8, in deze heat daraaide ik enkele rondjes van 7,5. En met wat meer trainingskilometers zou dat ongetwijfeld nog beter gaan. De snelste van de dag reed 7,0 dus het verschil was in mijn ogen niet zo heel groot. Sebastiaan startte in de snelste groep. Maar na een paar rondjes liep zijn achterwiel eraf. De sleutelruimte was beneden, maar gelukkig vond ik nog wat gereedschap op een van de tafels rond de baan en kon het wiel weer vastzetten. Sebastiaan zette de achtervolging in en sloot de stint af met vijf ronden achterstand. Het was natuurlijk ondoenlijk om nog verder naar voren te rijden.

Zonder woorden

Uiteindelijk werd Sebastiaan achtste, ikzelf tiende en Vivianne dertiende. Hoe de totale einduitslag er uit zag weet ik niet precies, want we rijden natuurlijk twee klasses door elkaar. Maar Sebastiaan was wel derde in de GT2.

Deze wedstrijd was de laatste van het jaar en de kampioenen werden ook meteen gehuldigd. Kampioen in de GT2 werd Sander Mertens en in de GT1 zijn vader Johny. Ook daar “keep it in the family”.

SRL is ook weer zo’n club met een onzekere toekomst. Aanvankelijk zouden zij eind dit jaar het gebouw moeten verlaten, maar dat is voorlopig weer uitgesteld (met een jaar?). Een andere ruimte vinden is, zoals gewoonlijk, erg moeilijk. Ik hoop wel dat ze het voor elkaar krijgen, want deze baan mag niet verloren gaan! Ik wens Jan en zijn mede clubgenoten veel sterkte voor het nieuwe jaar.

Jan 1e GT2 en 1e overall

Rob.

Popularity: 32% [?]