Zaterdagochtend weer op tijd uit de veren, lekker douchen en ontbijten en weer richting Cassa de la Selva. Want vandaag moet het gebeuren, de wedstrijden in de klasse 1:32 met de Renault Megane en de 1:28 Xlot met de BMW M3 E30. Gisteren hadden we behoorlijk gekwalificeerd en we hoopten toch een beetje dat we de startposities konden vasthouden en misschien wel verbeteren. We begonnen met de warming op van de Megane. We haalden niet meer de tijd van de kwalificatie. Dat deed geen enkel team dus het zal wel aan externe omstandigheden liggen.

De spanning steeg langzaam, alle wagens werden netjes aan de start gezet. Er stonden slechts 15 wagentjes, want Italië was absent. De officiële verklaring was dat er geen derde rijder was, maar volgens ons lag het aan hun desastreuze kwalificatie. Ze zouden gelijk moeten sleutelen en dus met een achterstand moeten vertrekken. Bart beet voor ons team de spits af. Hij startte voortvarend en eindigde als zesde. Het was duidelijk dat de verschillen klein waren en dat het op de uitvliegers en eventuele pech aankwam. We konden helaas deze positie niet vasthouden en we zakten na een paar stints naar de negende positie. We probeerden nog wel te verbeteren, maar de achterstand bleef ongeveer gelijk, terwijl we ook niet echt belaagd werden door nummer tien. Ongeveer op tweederde van de race was er even consternatie. De zoemer van de tijdwaarneming van de sporthal zelf ging af en een aantal teams stopten met rijden. Zij dachten al klaar te zijn. Gelukkig reden wij wel door en nadat na ongeveer 20 seconden de stroom daadwerkelijk van de baan ging hadden we gewoon een rondje meer. De daaropvolgende baanwissel nam erg veel tijd in beslag omdat een gedupeerd team zijn verloren tijd gecompenseerd wilde hebben, wat de organisatie gek genoeg nog honoreerde ook! De andere teams die gedupeerd waren wilden niet eens gecompenseerd worden…..

De posities werden in de verdere wedstrijd wel gehandhaafd. Weinig spanning dus. Dit laatste gold ook voor de baan zelf, de baanspanning dus. Hoe verder op de dag hoe wisselvalliger de baanspanning werd, Ninco heeft duidelijk last van het “werken” van de baan. Na de wedstrijd op naar de lunch die we eerder via de organisatie besteld hadden. We zaten net op onze gat toen beneden op de baan de BMW werden neergezet voor de Xlot warming up. Door de redelijk lange baanwissels en het geharrewar met de teams die te vroeg stopten was alles duidelijk uitgelopen. Maar nu werd ons niet eens de tijd gegund om ons eten naar binnen te werken. Ik schoof snel een en ander naar binnen en ging naar de baan waar de warming up al begonnen was. Ik geloof dat ik als vijfde rijder bij de baan aankwam. Bart en Sebas volgden even later en konden ook nog twee rondjes opwarmen.

Na deze vlotte warming up was het tijd voor de race. Er werd wat meer tempo gemaakt, want om zes uur moest er op dezelfde baan een vierentwintig uurs race gereden gaan worden. We hadden een goede start en kwamen al in de eerste stint als zesde binnen. Deze plek konden we gedurende de gehele race verdedigen. De BMW had een goede wegligging, maar het bleef mij verbazen dat de topteams ons op volle snelheid voorbij reden. Wij hadden de langst mogelijke overbrenging en toch reden ze nog harder op top, we konden er niet bij. Tot op driekwart van de race hadden we Zuid Afrika op gemiddeld twee rondjes achter ons, maar toen melde Portugal zich ook. Door gedegen rijden konden we ze op afstand houden. Een plaats voor ons was het Belgie, de jonge jongens uit Diepenbeek, die hun snelste kwalificatietijd niet in een hoger resultaat konden omzetten. Opvallend was het rijden van Groot Brittannië. Zij reden heel snel, maar meerdere pechgevallen wierpen ze ver naar achteren.

Beide wedstrijden werden uiteindelijk, met overmacht, gewonnen door team Spanje 1 Palau. Maar de Spanjaarden hadden natuurlijk ook het voordeel dat het voorgaande weekend hun kwalificatie op dezelfde baan werd gehouden.

Al met al was dit lange weekend een hele ervaring voor ons. We zijn natuurlijk niet gewend om op Ninco-banen te rijden. Ook het afstellen van je wagentje is heel anders. Onze afstelling, zeker die van de BMW, was een beetje een gok. Een gok die heel goed uitpakte. Wat een groot probleem is, is de verkrijgbaarheid van de benodigde onderdelen. In Nederland zijn deze bijna niet te vinden. Maar ook in Spanje is het moeilijk. We waren blij dat we een dagje eerder naar Spanje waren gegaan en in Barcelona de resterende onderdelen konden vinden. Dit is toch een klacht die je van meerdere, meest niet Spaanse, teams hoort. Als we ooit nog een keertje gaan, willen we wat meer voorbereidingstijd en wat (veel) meer ervaring met rijden op Ninco-banen. En dit keer zijn we compleet van enige pech verschoond gebleven. De wagens zijn niet eens van de baan geweest om naar de slepers te kijken. En dat hebben we de laatste races niet echt meegemaakt.

Popularity: 10% [?]

Geplaatst door admin op september - 13 - 2011 Nieuws

Ons team is op dit moment in Spanje voor deelname aan de Ninco World Cup als Team Holland.

Na afloop van de Nederlandse kwalificatieronde in Utrecht wisten we pas dat we de World Cup zouden rijden. We hadden nog net iets meer dan een week om alles te regelen en te ritselen voor deze wedstrijd. Hotel, hoe gaan we erheen, twee wagens voor de twee verschillende klassen en de nodige onderdelen daarvoor. De vrouw, baas en school voor het blok zetten dat we “even” naar Spanje gaan voor een wedstrijdje, noem maar op. Tikkeltje stress dus.

Enfin het is allemaal gelukt. Woensdagmorgen rond een uur of vijf stond Bart voor huize van Altena en na het inladen van de `nodige` spullen vertrokken we richting Platja d’Aro. De reis liep erg voorspoedig, een paar kleine tank- en sanitaire stopjes en toch even over half acht op onze bestemming. Inchecken in het hotel, spulletjes naar onze driepersoons kamer en op naar een restaurantje voor een hapje. We zitten op 150 meter van het strand en daar vonden we een zaak met een lekkere hap. En ook nog lekker geslapen.

La Sagrada Familia

Het zal Sebastiaan niet zijn, maar het lukte hem donderdagochtend na het ontbijt weer één van zijn tomeloze stunts uit te halen. De trap op hollend vergat hij een paar treden en stootte zijn arm behoorlijk. Een flinke snee waar toch een hechtinkje in moest. We waren van plan om naar Barcelona te gaan om te sight-seejen en wat laatste benodigde onderdelen te bemachtigen. Ik zag mijn geest al weer dwalen. Uren in een ziekenhuis en geen Barcelona. Maar het hospitaaltje zat om de hoek en na een kwartier waren we al weer terug met Sebastiaan die nu een mooi knoopje in zijn onderarm heeft. Dus toch nog naar Barça. Na een mooie route langs de kust hebben we de auto in de buurt van de dierentuin geparkeerd en onze …….FIETSEN (!) uit de achterbak gepakt. Die pasten nog makkelijk en we hadden er veel plezier van. Na toch weer een een geo gecashed te hebben vonden we de winkel van Palau, maar helaas tot half vier gesloten. Ook Punt Slot vonden we, maar ook siesta. Op de fiets terug naar de auto, want het parkeerkaartje liep af. Dan maar met de auto het centrum in en naar Palau. Nauwelijks onderdelen, maar we werden verwezen naar hun andere winkel, daar zouden ze veel meer hebben. Ja, er lag een baan (uiteraard NInco) in de winkel, maar Ninco onderdelen zijn hier nog schaarser als haren op mijn hoofd. En Xlot daar doen ze helemaal niets aan. Bij Punt Slot hadden ze al wat meer, maar lang niet alles en zeker geen Xlot. Via Palau werden we ook nog verwezen naar Slotmania en na en stevige wandeling vonden we die ook. En daar hadden ze alles wat we zochten, zelfs Xlot. Wij blij en terug in Platja d’Aro nog een paar uurtjes aan de karretjes geknutseld en met een gerust gevoel gaan slapen.

Het knoopje van Sebastiaan

Pieperdepieperdepiep, mijn telefoon wekt ons weer. Even douchen, lekker ontbijten en Sebastiaan een kalmeringstabletje. Stel je voor dat hij weer zo’n stunt uithaalt. Spullen in de auto en op naar Cassa de la Selva. We hadden de sporthal snel gevonden en kwamen als een van de eersten binnenwandelen. We melden ons bij de organisatie en konden onze pitbox in gaan richten. Via de organisatie kon ik gelukkig nog een setje banden voor de Xlot bemachtigen, want de laatste had ik met het rondslijpen ietsje te klein afgedraaid.

Eerst trainen met de 1:32 Megane. Tijden in de middenmoot, maar wel snel de baan in de vingers. En die was toch (2x) 68 meter lang. Wat we ook probeerden, we kwamen net niet onder de negentien seconden.

Daarna was het de tijd om met de 1:28 BMW de baan op te gaan. Ook hier werd de psychologische grens van de twintig seconden net niet doorbroken.

Na de trainingen gingen de wagens naar de keuring waar we de wedstrijdmotoren en de banden kregen en ter plekke in moesten bouwen. Onze wagens kwamen moeiteloos door de keuring en verdwenen in het parc ferme.

Ze vallen wel op in de bak

Tijd om te kwalificeren. Sebastiaan nam de Megane voor zijn rekening en ging als een speer. De wedstrijdbanden hadden veel meer grip dan de twee jaar oude bandjes waarmee wij getrained hadden. Hij pakte met een 18,5 de zesde tijd.

Ik nam de BMW voor mijn rekening en ook dat ging wel lekker. Slechts één tiende boven mijn snelste trainingsronde, een 20,1 en een negende tijd. We deden het als debutanten op de NWC dus zeker niet onverdienstelijk.

Opvallend was het kwalificeren van het Italiaanse team. De Megane had totaal geen snelheid en eindigde als één van de laatsten en met de BMW waren ze helemaal snel klaar want die reed hard …… achteruit.

De pitbox

Zo nu ff dit stukje op de site zetten, biertje pakken en lekker slapen. Morgen de wedstrijden misschien al weer een nieuw verslag (?).

Rob

PS de foto’s komen later.

Popularity: 10% [?]

Geplaatst door admin op september - 9 - 2011 Nieuws
  • Sponsors

  • Bezoekers

    Wij hebben sinds 3 februari 2010 al 6067 bezoekers gehad! Van de 55 bezoekers vandaag zijn er nu 1 online.